Ψυχαγωγία Ενημέρωση

Γιαννης 40 ετων - Διέλυσα τον γάμο μου για μια πιτσιρίκα και τωρα με χωρισε και αυτη - Τι να κανω ?

Γιαννης 40 ετων - Διέλυσα τον γάμο μου για μια πιτσιρίκα και τωρα με χωρισε και αυτη - Τι να κανω ?

Ήμουν παντρεμένος με κάποιαν για 12 χρόνια, συνολικά 16. Κάπου πριν 6 χρόνια ο γάμος πήγαινε κατά διαόλου. Εκείνη την περίοδο γνώρισα κάποιαν (το ξέρω είμαι γουρούνι, αλλά δεν σας θέλω για αυτό) την ερωτεύτηκα. Μείναμε μαζί κάποιους μήνες, και παρότι ο γάμος μου ήταν νεκρός δεν μπορούσα να φύγω. Όταν τέλειωσε δοκίμασα ξανά να τον

0000

σώσω, πάλι δεν γινόταν.

Ξαφνικά εμφανίζεται εκείνος ο παλιός έρωτας, και κατάλαβα πως την ήθελα το ίδιο. Η απαίτηση η ίδια, για να ζήσουμε την σχέση μας έπρεπε να χωρίσω. Το έκανα, αυτή την φορά πολύ πιο σίγουρος (και δεν μετανιώνω που χώρισα). Περάσαμε ένα υπέροχο καλοκαίρι με την νέα,με έβαζε στην ζωή της γνώρισα την οικογένεια της τους φίλους της, το παιδί της (από την άλλη βέβαια δεν ήθελε να γνωρίσει κανέναν δικό μου).

Μέχρι που άνοιξαν τα σχολεία (εκεί δουλεύει), ζούμε μια ώρα δρόμο μακριά, προφανώς το να βρισκόμαστε κάθε μέρα είναι αδύνατον και το καταλάβαινα. Μόνο που πλέον είχα βγει εντελώς από τον χάρτη, ακόμα και ένα τηλεφώνημα είναι βάρος για αυτήν, να αλλάζει σχέδια τελευταία στιγμή για να βρεθούμε. Να πάει πιο αργά η σχέση, να μην συναντώ τους δικούς της. Εγώ τα δέκτηκα, μόνη μου απαίτηση να βρισκόμαστε έστω

2 φορές την βδομάδα, και από μένα οκ να πηγαίνω εγώ. Ακόμα όμως και για αυτό μάχη. Να λέει πως την κουράζει που τα ζητώ, πράγματα που θεωρώ αυτονόητα, αν έχεις μια σοβαρή σχέση που υποτίθεται πως έτσι ξεκίνησε. Αυτής της μπήκε η ιδέα πως αυτή είναι η ζωή μου, παρότι έχω μια δουλειά που μου τρώει πολλές ώρες την μέρα, 2 παιδιά, ένα χόμπι που προσπαθώ να επιστρέψω όταν το επιτρέψει η υγεία μου. 40+ είναι γελοίο θαρρώ να λες του άλλου πως δεν έχει ζωή, ενώ η ίδια έχει σχέσεις εξάρτησης από τους γονείς της.Όλα αυτά μου δημιουργούν μεγάλη ανασφάλεια. Να μου λέει να την αγαπώ λιγότερο. Μα αν την αγαπούσα λιγότερο θα έμενα στο βόλεμα του γάμου έστω και νεκρού.

Προχθές όταν ακόμα μια φορά ακύρωσε ραντεβού μας δεν άντεξα. Της είπα ως εδώ, δεν νιώθω να μαι προτεραιότητα (και σαφώς το παιδί της είναι πάνω από όλα, όχι όμως 1002 chat groups που όλη μέρα είναι κολλημένη σε αυτά. Η λογική μου λέει πως έκανα το σωστό, δεν είμαστε

παιδάκια (40+), το συναίσθημα μου όμως την θέλει πίσω, και ναι είναι και η μοναξιά, αλλά αυτήν την πέρασα ξανά. Κάπου εδώ ακριβώς είναι που χρειάζομαι και την συμβουλή σας. Το ιδανικό σενάριο για μένα θα ήταν να είμαστε ξανά μαζί, να μπαίνει ο ένας στην ζωή του άλλου, αλλά το βασικότερο από όλα να την ΒΛΕΠΩ. Να νιώσω πως είμαι προτεραιότητα.

Υπάρχει ελπίδα σε όλο αυτό; ή απλά να κρατήσω το ότι μου έδωσε την δύναμη να φύγω από τον γάμο μου (που έπρεπε να κάνω) και απλά να συνεχίσω πάρακατω με την όποια φρίκη έχει όλο αυτό.

Leave a Comment